چکیده مقاله
علیرغم تحقیقات انجام شده در زمینه شبکههای همکاری علم و فناوری (STCNs)، چالشهای مدیریت این شبکهها کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در این مطالعه، ۵ شبکه همکاری ایجاد شده توسط نهادهای دولتی در بین سالهای ۱۳۷۹ تا ۱۳۹۷ در ایران، در زمینه آزمایشگاههای فناوریهای راهبردی، آزمایشگاههای علمی، بیوتکنولوژی، پزشکی مولکولی و داروهای گیاهی، مطالعه شده است. در این مقاله با مرور نظاممند تحقیقات انجام شده، ۴۱ چالش راهبری شبکههای رسمی همکاری علم و فناوری در ایران در سطح تحلیل شبکه شناسایی شد. سپس پرسشنامه محقق ساخته تدوین و در بین مطلعین ۵ شبکه همکاری منتخب که جزء فعالترین شبکههای رسمی همکاری در حوزه علم و فناوری در ایران بودند، توزیع گردید. برای تحلیلها از تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عوامل اصلی و چرخش واریماکس استفاده شد. از ۴۱ شاخص شناسایی شده، ۱۹ شاخص بار عاملی زیر ۰.۵ داشته و از تحلیلها حذف و ۲۲ شاخص در مرحله دوم و پس از چرخش، در ۶ طبقه قرار گرفتند. با توجه به خصوصیات شاخصها در طبقات، ۶ عنوان برای طبقات نامگذاری گردید: ۱- عضو گیری (دوشاخص)، ۲-ساختار شبکه (۶ شاخص)، ۳- موقعیت شبکه (۳ شاخص)، ۴- جریان دانش(۳ شاخص)، ۵- صیانتپذیری (۳ شاخص) و ۶- پایداری (۵ شاخص). در پایان نیز محدودیتهای تحقیق ارائه شد.
علی شهابی، عادل آذر، رضا رادفر، رضا اسدی فرد