دسته‌بندی ابزارهای سیاست نوآوری تقاضا محور با استفاده از رویکرد فراترکیب

چکیده مقاله:

سیاست‌های نوآوری تقاضامحور حوزه مطالعاتی نسبتاً جدیدی در رشته سیاست علم و فناوری است که محققان کمتر به آن پرداخته و به تازگی در حال گسترش است. سیاست نوآوری تقاضامحور مجموعه‌ای از اقدامات عمومی برای افزایش تقاضای نوآوری، بهبود شرایط ادراک نوآوری یا بهبود بیان تقاضا به منظور ترغیب و انتشار نوآوری می‌باشد. این مقاله با بهره‌گیری از روش فراترکیب به دنبال ارائه دسته‌بندی جدیدی از ابزارهای سیاستی معرفی شده در مطالعات انجام شده در این حوزه می‌باشد. به این منظور براساس روش فراترکیب ۲۵۲ مقاله شناسایی شده از پایگاه‌های رسمی مقالات معتبر مورد بررسی قرار گرفته و پس از طی مراحل لازم ۱۰۵ مقاله مورد تحلیل نهایی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل مقالات و نتایج روش فراترکیب نشان داد که ابزارهای تحریک طرف تقاضای نوآوری را از منظر اینکه چه متقاضیانی را هدف قرار داده اند می‌توان در قالب سه زمینه اصلی دسته بندی نمود که عبارتند از: سیاست‌های محرک تقاضای دستگاه‌های دولتی(B2G)، سیاست‌های محرک تقاضای مصرف‌کنندگان نهایی (B2C) و سیاست‌های محرک تقاضای کسب وکارهای بزرگ‌تر(B2B). بر این اساس تحلیل انجام شده بیانگر این است که در دسته اول بیشترین میزان ابزارها معرفی و مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. همچنین در دسته سوم از ابزارهای مذکور محققان مطالعات کمتری داشته‌اند و ابزارهای صریح و عملیاتی ارائه نشده و خلاء پژوهشی در این دسته به چشم می آید که نیازمند پژوهش‌های بیشتر است.

مصطفی محسنی کیاسری، مهدی محمدی، احمد جعفرنژاد، نیما مختارزاده، رضا اسدی فرد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *