سیاست‌هاي حمایت از شبکه‌سازي با هدف توسعه علم و فناوري

چکیده مقاله:


شبکه‌هاي همکاري به عنوان یکی از ابزارهاي کارآمد براي مدیریت بهینه منابع، انتقال دانش بین عوامل، به اشتراكگذاري دارایی‌ها و کاهش ریسک‌هاي توسعه در عرصه اقتصاد، کسب وکار و دانش شناخته شده‌اند. تجربه جهانی نشانگر آن است که در حوزه‌هایی که رشد علم، فناوري و نوآوري با سرعت زیادي صورت می‌گیرد و منابع دانش به مقدار زیادي توزیع شده هستند، یک بنگاه یا سازمان به تنهایی تمام قابلیت‌ها و امکانات لازم براي معرفی نوآوري‌هاي اساسی به بازار را ندارد. در چنین شرایطی، شبکه‌ها می‌توانند به عنوان خاستگاه نوآوري عمل کنند. گرچه شبکه‌سازي رویکرد جدیدي در دنیا نیست اما با این وجود، در چند دهه اخیر توجه به شبکه‌ها و روابط درون آنها به شدت افزایش یافته است. دو الگوي متفاوت در دنیا براي شکل‌گیري این‌گونه شبکه‌ها تجربه شده که در الگوي اول، شبکه‌ها به صورت خودجوش و غیررسمی (از پائین به بالا) و در الگوي دیگر شبکه‌ها به عنوان یک ابزار سیاستی و با مداخله یک نهاد (غالباً سیاستگذار) دولتی به صورت یک سازمان رسمی (از بالا به پائین) ایجاد شده‌اند. در این مقاله ابتدا ضمن معرفی شبکه و کارکردهاي آن، خردمایه مداخلات دولتی در ایجاد این شبکه‌ها و استفاده از آنها به عنوان یک ابزار سیاستی براي پشتیبانی و توسعه علم و فناوري مورد بررسی قرار می‌گیرد.

 

رضا اسدی‌فرد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *